เหน็บหนาวกลางผืนทราย
นั่งอยู่จนเป็นคนสุดท้ายของกองไฟ
กอดตัวเองด้วยอ้อมแขนที่ไม่ใช่
กาลครั้งหนึ่ง ซึ่งเคยมีเธอ

พาตัวเองมาตั้งไกล มาเพื่อร้องไห้
ปล่อยน้ำตาให้ไปตามทาง
พาตัวเองข้ามฟ้ามา เพียงเพื่อจะพบว่า..
ไม่เคย ลืมเธอ..

เหน็บหนาวกลางผืนทราย
นั่งอยู่จนเป็นคนสุดท้ายของกองไฟ
กอดตัวเองด้วยอ้อมแขนที่ไม่ใช่
กาลครั้งหนึ่ง ฉันเคยมีเธอ

พาตัวเองมาตั้งไกล มาเพื่อร้องไห้
ปล่อยน้ำตาให้ไปตามทาง
พาตัวเองข้ามฟ้ามา เพียงเพื่อจะพบว่า..
ไม่เคย ลืมเธอ..

พาตัวเองมาตั้งไกล มาเพื่อร้องไห้
ปล่อยน้ำตาให้ไปตามทาง
พาตัวเองข้ามฟ้ามา เพียงเพื่อจะพบว่า..
ครั้งนี้ก็ยังไม่ลืม..