ราตรีที่เปลือยเปล่า –ไร้เมฆปก
ไร้จริตมารยา
ไม่อาจปิดบังความจริงใดใดได้

สูดหายใจ – สบเพียงความสงัด
พัดพรายมาจากละอองแสงจันทร์-หอม
เหลืองเรืองละออราวจะมีกลิ่นหอม
คืนสงบเงียบนี้มีกลิ่นหอม!


“น้ำไหล – มาลีโรย
วสันต์จากไปแล้วหนอ
ไปสู่แดนดินหรือสู่ใด”
เพรียกเสียงกวีโบราณจากกาลไกล
ใช่! ทั้งหมดที่เรามีที่เราอาจรักษาไว้
ก็เพียงคำพูดของเรา!


ใจกระจ่างแล้ว
เมื่อสบตาตัวเองไม่มีใดให้ต้องกระดากอาย
ก็สบตาผีสางเทวดาได้ทั้งสามโลก

ใจเมื่อกระจ่างแล้ว...
จึงเกิดทางแห่งใจ