Favorite Quote
Σε είδα εκείνο το βράδυ, μέσα στη μαύρη φορεσιά της νύχτας και η νύχτα μου έγινε μέρα. Εκείνο το γλυκό σου χαμόγελο και το αθώο βλέμμα σου σ' έκανε να μοιάζεις με άγγελο. Το πρόσωπό σου έλαμπε. Κοιτούσες πάντα δεξιά, αριστερά, μα ποτέ, ποτέ εμένα. Μου 'ριχνες μια ματιά κι αυτόματα τα μάτια σου γύριζαν αλλού. Χαμογελούσες, και μου χαμογελούσε ο κόσμος όλος. Ήσουν στενοχωρημένη κι η καρδιά μου σπάραζε, έκλαιγε μαζί σου.
Σου συμπαραστεκόμουν πάντα κρυφά κι ας μην το καταλάβαινες. Στα όμορφα, παραδεισένια μου όνειρα, εσύ! Στους εφιάλτες μου εσύ!Κυρίαρχος του μυαλού μου, της καρδιάς μου, του είναι μου όλου, εσύ! Σκεφτόμουν εσένα κι ένα γλυκό χαμόγελο σχημάτιζαν αυθόρμητα στα χείλη μου. Διάβαζα και ξαφνικά οι λέξεις άρχιζαν να παίζουν μεταξύ τους, έτσι ώστε στο τέλος να καταφέρουν να σχηματίσουν το όνομά σου και σιγά-σιγά, το πρόσωπό σου!
Τα μάτια σου, μαγικά, με ζάλιζαν, τα χείλη σου με κρατούσαν προσηλωμένη σ' εσένα. Εσύ, μ' έκανες να υποφέρω. Έκλαιγα, βασανιζόμουν, όμως, έλεγα πως δε μ' έννοιαζε, πως δε μ' ενδιέφερε. Μα ερχόταν στιγμές που δεν άντεχα, ξεσπούσα, άλλωτε σε γέλια, κι άλλοτε σε κλάματα. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να σε ξεχάσω, όμως δεν μπορούσα, ήταν αδύνατο. Είχα νεύρα και ζητούσα εσένα... Μόνο εσένα... Αλλά εσύ έλλειπες... Απλά έλλειπες...
Δεν ήσουν ποτέ εδώ... Ποτέ! Κάποια μέρα μου 'χες πει πως μ' αγαπάς και πως αν κάποια με πλήγωνε θα την σκότωνες. Δεν είχες καταλάβει, φαίνεται, πως έπρεπε ν' αυτοκτονήσεις... Κι εγώ σ' αγαπούσα και δεν ήθελα να στο πω, γιατί θα σ' έχανα... Θα χανόμουνα... Κάποτε αναρωτήθηκα: "Γιατί εγώ; Γιατί σε μένα θεέ μου;" Μα μόλις εμφανίστηκες μπροστά μου, σαν την πιο φωτεινή ηλιαχτίδα του ηλίου, σαν το φως του φεγγαριού που δίνει φως σε όλους, χωρίς να κάνει διακρίσεις, κατάλαβα πως ένα βέλος του θεού έρωτα με είχε πετύχει κατευθείαν στην καρδιά, ίσως καταλάθος, δεν ξέρω, μα με είχε χτυπήσει δυνατά... Γιατί με πονούσε... Σκέφτηκα λοιπόν με τη λογική του έρωτα (αν έχει):
"Όχι, κάνω λάθος! Είναι ωραίο, φανταστικό ν' αγαπάς, κι ας σε πονάει! Αλλιώς δεν θα 'χε νόημα... Είναι τόσο όμορφο εκείνο το απερίγραπτο, εκείνο το παράξενο συναίσθημα που σε κάνει να νιώθεις ένα ρίγος, ένα σκίρτημα, ένα δυνατό χτύπο στην καρδιά όταν είναι κοντά σου, όταν σ' αγγίζει, όταν τον κοιτάζεις... Εσύ την προστάζεις με το μυαλό σου να σταματήσει, μα εκείνη δε σ' ακούει... Συνεχίζει να χτυπάει σαν τρελή, γιατί είναι ερωτευμένη, κι ο έρωτας δεν έχει λογική... Τον κοιτάζεις... Δεν ακούς... Δεν μιλάς... Χάνεις κάθε επαφή με τους γύρω σου, τους χάνεις και μέσα στο κενό βλέπεις μονάχα εκείνον... Δεν αισθάνεσαι, παρά μόνο το δυνατό εκείνο χτύπο που σου λέει ψιθυριστά: "... Τον αγαπάς...". Νιώθεις σαν ένα ξεχασμένο κερί που σιγά-σιγά του τελειώνει το οξυγόνο και δεν αντέχει, μα προσπαθεί να ζήσει χωρίς εκείνο, παλεύει να διατηρηθεί αναμμένο, μα δεν μπορεί, χάνεται... Έτσι απλά... χάνεσαι... Δεν αντέχεις. Τα πόδια σου τρέμουνε. Το κεφάλι σου ζαλισμένο. Τα χέρια σου παγωμένα, μα η καρδιά σου ζεστή, γιατί τη ζεσταίνει η φωλίτσα που έχει χτίσει ξυλάκι-ξυλάκι η αγάπη σου για 'κείνον... Αισθάνεσαι τόσο όμορφα, τόσο ζεστά, τόσο ερωτευμένη... Σ' αρέσει... Είναι καταπληκτικό να ξέρεις πως κάπου εκεί, κάπου ανάμεσα σ' εκείνους που σε περιτριγυρίζουν και σε κοιτάνε με εκείνο το υπεροπτικό βλέμμα, υπάρχει το άλλο μισό του εαυτού σου, εκείνος που ξεχωρίζει... Εκείνος που δεν μπορείς να ζήσεις μακριά του... "Εκείνος"...
|
English
