เปลวควันคล้อย ลอยล่อง สู่ท้องฟ้า
จินตนา นุภาพหรือ คือที่หมาย
ต่างปะปน ล้นตำหนิ ดั่งนิยาย
สิ่งสุดท้าย ว่ายวน บนโลกา

เกิดชีวิต หนึ่งหรือ คือผู้ผิด
แม้แต่คิด ยังทิ่มแทง เรี่ยวแรงล้า
ช่างโง่เง่า ขลาดเขลา เบาปัญญา
เพียงเป่ามนต์ มายา แล้วลาไป

ก็วอดวาง ปางตาย หมายจะปลิด
โอ้ชีวิต แสนสะท้อน และอ่อนไหว
กอบดินเก็บ ร้อยลำนำ กำลังใจ
กำวางไว้ แนบอก ปกป้องตน

ดินก้อนน้อย ค่อยวาง อย่างเชื่องช้า
กราบขมา ลงแทบเท้า เจ้าเวหน
อโหสิกรรม จำรุงใจ ไม่เปื้อนปน
ดวงวิญญาณ จึงหลุดพ้น จนล่องลอย

สงบใจ ไม่ไหวติง สิ่งเบื้องหน้า
เปลวเพลิงท้า ทายทาง อย่างเหงาหงอย
เสียงเนื้อแตก แทรกกลิ่นศพ กลบร่องรอย
ผู้รอคอย ของวันวาน ที่ผ่านมา

เบื้องหน้าหรือ มือประนม แล้วก้มกราบ
อภัยบาป ที่เคยก่อ ต่อกันหนา
ไม่จองเวร เป็นเที่ยงแท้ แม้วันลา
ฝังวิญญา พร้อมร่างกาย ในกองเพลิง

ร่างแตกดับ ลับสลาย พร้อมใจแก้ว
อำลาแล้ว อย่าอาลัย ให้ใจเหลิง
กลิ่นธูปหอม พร้อมเสียงร้อง ของเปลวเพลิง
กังวานเวิ้ง เว้งคว้า ด้วยอาลัย

ดวงวิญญาณ คือสายธาร แห่งชีวิต
ใครลิขิต ขีดเส้น เห็นหรือไม่
จะล่องลอย สู่ครรลอง ของดวงใจ
ทุกชาติไป ขอหลุดห้วง จากบ่วงเวร

อย่าร้องไห้ หรืออาลัย เมื่อไฟมอด
อย่าสวมกอด กระดูกกอง เมื่อมองเห็น
แต่จงเก็บ กอบซาก ของกากเดน
ไว้ให้เป็น อุทาหรณ์ คอยสอนใจ

[รวมglitterเยอะมาก คลิกเลย!]

[รวมglitterเยอะมาก คลิกเลย!]